اختلال استرس پس از ضربه روانی در کودکان

اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD با یکسری خصیصه های نشانگان هیجانی، فیزیولوژی و رفتاری تعریف می شود که در پی مواجه شدن حادثه آسیب زا ظهور می کند. حادثه آسیب زا یک فشار آفرین روانی اجتماعی است که با مرگ، صدمه یا آسیب تهدید کننده یا واقعی به تمامیت فیزیکی شخص درگیر است. افراد مبتلا به اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD پس از مواجهه با حادثه آسیب زا، سه نشانگان خصیصه ای را نشان می دهند. ابتدا، آن ها مداوما حادثه را به صورت رویاهای عودکننده، تصاویر گذرا، افکار ناخواسته یا روشن شدن های گذشته تکرار مجدد می کنند.

 

اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD در کودکان و نوجوانان

متداولترین حوادث آسیب زا برای نوجوانان شامل مواجهه با جرائم خشن، تصادف اتومبیل، آتش سوزی منزل و جراحات، بلایای طبیعی، خشونت خانوادگی، سوء استفاده های جسمی_جنسی و بیماری های جسمانی جدی است. مواجهه با خشونت مخصوصا در موقعیت های شهری متداول است. کودکان بسیار کم سن و سال مواجهه شده با حوادث آسیب زا ممکن است اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD را به شکل بزرگتر، نوجوانان و بزرگسالان نشان ندهند. به دلیل اینکه کودکان کم سن و سال تر اغلب در بیان ترس هایشان مشکل دارند. ممکن است اضطراب کلی یا ترس جدایی از والدین را نشان بدهند. آن ها ممکن است اغلب ترس های مرضی خاص نظیر؛ ترس از تاریکی یا هیولای زیر تختخواب را گزارش بدهند. برخی از کودکان کم سن و سال مبتلا به اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD رفتارهای واپس رو نشان می دهند. مثلا؛ ممکن است شست خودشان بمکند، از رفتن به رختخواب در شب سرباز زنند یا قشقرق به راه بیندازند. بعضی از کودکان کم سن و سال حوادث آسیب زادر خلال بازیشان دوباره وضع می کنند. مثلا؛ کودکی که از سیل نجات یافته، ممکن است فاجعه را با حرکت اشکال یا عروسک ها دوباره نشان دهد.

کودکان بزرگتر نوعنا تطابق نزدیکتری بین نشانگان اختلال استرس پس از ضایعه روانی حود با حادثه آسیب زایی که تجربه کرده اند، نشان می دهند. مثلا، کودکی که در مدرسه در آتش گیر افتاده ممکن است بعدا امتناع از مدرسه رفتن را نشان دهد. کودکان بزرگتر همچنین بیشتر احتمال دارد که افکار فضولانه و کابوس های مرتبط با حادثه آسیب زا را گزارش کنند. آن ها بعضی وقت ها ساخت شگون را نشان می دهند، ساخت شگون به این باور برمی گردد که نشانه های هشدار بلافاصله قبل از حادثه آسیب زا می آید؛ نتیجه این که کودک مداوما محیط را برای جستجوی نشانه های مشابه همراه بدبختی وارسی می کند. مثلا؛ اگر صدای خاصی بلافاصله قبل از یک تصادف شدید از رادیو پخش می شده، ممکن است کودک این باور را پیدا کند که دوباره شنیدن آن سرود، نشان دهنده فاجعه بعدی دیگری است. ساخت شگون احتمالا از طریق شرطی کلاسیک شکل می گیرد. آن زمانی رخ می دهد که کودک به طور نادرست ارتباط علمی بین دو محرکی را بپذیرد که با یکدیگر در یک زمان رخ می دهند. نوجوانان اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD را مثل بزرگسالان نشان می دهند. اگرچه برخلاف بزرگسالان، نوجوانان معمولا فلش بک ها را تجربه نمی کنند. در عوض نوجوانان به احتمال بیشتری افکار، تصاویر و رویاهای عجولانه و عودکننده دارند. کابوس های مرتبط با حادثه آسیب زا مخصوصا در بین کودکان مسن تر و نوجوانان متداول است.

PTSD با رفاه هیجانی کودکان تداخل می کند، نوجوانان مبتلا به اختلال پس از ضربه روانی یا اختلال استرس پس از ضربه روانی اغلب اختلالات اضطرابی دیگری مخصوصا ترس های مرضی هم دارند. در اکثر موارد، ترس های مرضی قبل از اختلال استرس پس از ضربه روانی وجود داشته اند. اکثر کارشناسان معنقدند که نوجوانان مبتلا به مشکلات اضطرابی قبل از مواجهه شان با حادثه آسیب زا بیشتر احتمال داشته که بعد از حادثه آسیب از دچار اختلال استرس پس از ضربه روانی شوند. افسردگی و افکار خودکشی معمولا با این اختلال همراه است.

 

سبب شناسی اختلال استرس پس از ضربه روانی

احتمال وقوع اختلال استرس پس از ضربه روانی یا PTSD پس از مواجهه با ضایعه بستگی به نوع و طول مدت تجربه آسیب زا دارد. پژوهشگری ضایعه نوع_یک (حوادث آسیب زای ناگهانی، مانند؛ تصادفات اتومبیل، بلایای طبیعی، جرم های خشن فردی) را از ضایعه نوع دو (حوادث آسیب زای مزمن، مانند؛ زندگی در یک کشور جنگ زده، به کرات مورد سوء استفاده جنسی یا فیزیکی قرار گرفتن) متمایز ساخت. بیشترین احتمال برای نشان دادن خصایص نشانگان اختلال استرس پس از ضربه روانی در کودکان مواجه شده با ضایعه نوع یک است. کودکان مواجه شده با ضایعه نوع دو، الگوهای متفاوت مشکلات رفتاری و هیجانی را نشان می دهند. اختلال وقوع این اختلال اغلب بستگی به مجاورت کودک با حادثه آسیب زا دارد. مثلا؛ کودکی که قربانی یک تصادف اتومبیل رانی است بیشتر از کودکی که نظاره گر یک تصادف بوده احتمال مبتلا شده به اختلال را دارد و به همین ترتیب نظاره کردن یک تصادف خطر ابتلای بیشتری نسبت به این دارد که فرد صرفا به صورت دست دوم از شخص دیگری چگونگی وقوع تصادف را بشنود.

بادامه در وقوع اختلال استرس پس از ضربه روانی نقش عمداه ای بازی می کند. در افراد سالم، بادامه نقش شروع پاسخ فیزیولوژیکی بدن به استرس است. وقتی که شخص با حادثه استرس آمیزی مواجه می شود، بادامه باعث می شود که هسته پیش بطنی هیپوتالاموس هورمونی به نام عامل آزاد کننده کورتیکوتروپین را رها کند. هورمون آزاد کننده کورتیکوتروپین یا CRF توسط ناحیه دوم مغزی یعنی هیپوفیز آزاد کننده هورمون کورتیکوتروپین است، کشف می شود و سرانجام کورتیکوتروپین رهاسازی کورتیزول را توسط غده فوق کلیوی راه اندازی می کند. کورتیزول، هورمون استرس اولیه بدن، سیستم عصبی سمپاتیک را فعال کرده و بدن را برای مواجهه یا فرار از خطر بالقوه آماده می کند. پس از آن که بدن سطوح کافی کورتیزول را برای اقدام موثر بر موقعیت استرس زا تولید کرد، بادامه فعالیت بیشتر را توسط هیپوتالاموس بازداری می کند.

حوادث آسیب زا می توانند سیستم پاسخ استرس بدن را مختل کنند. افراد مبتلا به اختلال استرس پس از حادثه اغلب نابهنجاری در عملکرد بادامه و نتیجتا ترشح بیش از اندازه کوتیزول را نشان می دهند. ممکن است که این نوجوانان به صورت غیرمعمول به محرک های استرس آور حساس بوده، گوش به زنگی بیش از اندازه نشان داده و پاسخ یکه خوردن افراطی را ظاهر سازند. اغلب بادامه در تکوین خاطرات هیجانی نقش عمده ای بر عهده دارد. ممکن است عکس العمل افراطی بادامه مسئول خاطرات ناخواسته و فضولانه حوادث آسیب زا دیده شده در این اختلال باشد.

 

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب اختلالات اضطرابی در کودکان و نوجوانان
صاحب اثر: دکتر رابرت ویس
موقعیت مطلب: ...
صفحات: خلاصه ای از صفحات 43 تا 65

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.