بی اختیاری ادرار در کودک، نشانه های اختلال دفع در کودکان

اختلال کودکی که در این قسمت به آن ها می پردازیم اختلال های دفع (بی اختیاری ادرار و بی اختیاری دفع) می باشد، معمولا به جای الگوی ناسازگارانه فراگیر، یک نشانه برجسته را دربر دارند.

 

بی اختیاری ادرار کارکردی

اصطلاح بی اختیاری ادرار به تخلیه غیرارادی ادرار، معمولا هنگام شب، بعد از سنی که انتظار خویشتنداری می رود (5سالگی) اشاره دارد. در DSM-IV-TR بی اختیاری ادرار کارکردی به صورت خیس کردن بستر که علت عضوی ندارد، توصیف شده است. کودکانی که بی اختیاری ادرار کارکردی نخستین دارند هرگز خویشتندار نبوده اند، کودکانی که بی اختیار ادرار کارکردی ثانوی دارند حداقل به مدت یک سال خویشتندار بوده اما برگشت کرده اند. بی اختیاری ادرار ممکن است از نظر فراوانی، از وقوع شبانه تا موارد گاه و بیگاه که کودک تحت استرس قابل ملاحظه ای قرار دارد یا خیلی خسته است، تفاوت داشته باشد. برآورد شده است که 4 تا 5 میلیون کودک و نوجوان در ایالات متحده از دردسر و شرمندگی این اختلال رنج می برند. برآوردهای میزان شیوع بی اختیاری ادرار که در DSM-IV-TR گزارش شده است، 5 تا 10 درصد در کودکان 5 ساله، 3 تا 5 درصد در کودکان 10 ساله و 1.1% در کودکان 15 ساله و بزرگتر است.

تحقیق نشان داده است که در بی اختیاری ادرار تفاوت های جنسی و سنی وجود دارد. در یک تحقیق همه گیر شناختی گسترده در مورد بی اختیاری ادرار در هلند مشخص کردند که بین 5 تا 8 سالگی، بی اختیاری ادرار در پسرها تقریبا دو تا سه برابر شایع تر از دخترهاست. درصد مخصوص پسرها کندتر نیز کاهش می یابد، این کاهش در دخترها بین 4 تا 6 سالگی تقریبا 71% در حالی که در پسرها فقط 16% است. پژوهشگران توصیه کرده اند که محدوده سنی برای تشخیص دادن بی اختیاری ادرار در پسرها به 8 سالگی گسترش یابد، زیرا تقریبا در 9 سالگی، درصد یکسانی از پسرها و دخترها به خشکی (یعنی؛ خیس کردن بستر کمتر از یک بار در ماه) دست می یابند.

بی اختیاری ادرار از انواع اختلال های عضوی، مانند: کنترل مغزی آشفته مثانه، کژکاری عصب شناختی، یا عوامل جسمانی دیگر مانند: عوارض جانبی دارو، یا داشتن حجم مثانه کوچک و اسفنکتر ضعیف مجرای ادرار ناشی می شود. یک گروه پژوهشگران گزارش دادند که 11% بیماران مبتلا به بی اختیاری ادرار آن ها اختلال های مجرای ادرار داشتند. با این حال، اغلب پژوهشگران به چند عاملی علیتی دیگر اشاره کرده اند: 1. یادگیری معیوب، که به ناتوانی در فراگیری جلوگیری از تخلیه بازتابی مثانه منجر می شود، 2. ناپختگی شخصی که با مشکلات هیجانی ارتباط دارد یا از آن ها ناشی می شود، 3. تعامل های خانوادگی آشفته، مخصوصا آن هایی که به اضطراب، خصومت یا هر دو منجر می شوند و 4. رویدادهای استرس زا. برای مثال: هنگامی که بچه تازه ای وارد خانواده می شود و کانون توجه قرار می گیرد، ممکن است کودک به خیس کردن بستر برگشت کند.

روش های درمانی اختلال بی اختیاری ادرار

درمان پزشکی بی اختیاری ادرار معمولا بر استفاده از داروهایی مانند: ایمی پرامین تمرکز دارد. مکانیزم زیربنای تاثیر این دارو معلوم نیست، اما ممکن است مراحل عمیق خواب را به خواب سبک کاهش دهد و کودک قادر سازد تا نیازهای جسمانی را به طور موپرتری تشخیص دهد. دسموپرشین داخل بینی نیز برای کمک کردن به کودکان نیز استفاده شده است تا با آن ها کمک شود ادرار را به طور موثرتری کنترل کنند. از قرار معلوم، این دارو که نوعی جایگزینی هورمون است، غلظت ادرار را افزایش می دهد، حجم ادرار را کاهش می دهد و بنابراین نیاز به ادرار کردن را کم می کند. استفاده از این دارو برای درمان کردن بی اختیاری ادرار کودکان نوشدارو نیست. باید به خاطر داشت که داروها به خودی بی اختیاری ادرار را درمان نمی کنند و هنگامی که مصرف دارو قطع می شود، یا کوک به دارو عادت می کند، میزان برگشت زیاد است.

ثابت شده که روش های شرطی سازی، موثرترین درمان برای بی اختیاری ادرار هستند. "ماورر" روشی را معرفی کرد که طی آن کودک روی لایه ای که با سیم به یک زنگ متصل شده است می خوابد، این زنگ با اولین قطره های ادرار به کار می افتد و کودک را بیدار می کند. کودک از طریق شرطی شدن، تنش مثانه را با بیدار شدن تداعی خواهد کرد. شواهد اخیر حکایت دارند که "رویکرد زیستی-رفتاری" (یعنی؛ استفاده از زنگ هشدار همراه با دسموپرشن) بسیار موثر است. میزان بروز بی اختیاری ادرار با درمان یا بدون آن، با افزایش سن به مقدار قابل ملاحظه ای کاهش می یابد، اما بسیاری از متخصصان معتقدند که بی اختیاری ادرار باید در کودکی درمان شود زیرا در حال حاضر راهی وجود ندارد که مشخص شود کدام کودکان تا بزرگسالی مبتلا به بی اختیاری ادرار خواهند ماند. پس از ارزیابی پژوهش درباره درمان بی اختیاری ادرار نتیجه گرفتند که کودکان درمان شده در مدت پیگیری بیشتر از کودکان درمان نشده بهبود یافتند، آن ها همچنین دریافتند که روش های مبتنی بر یادگیری از داروها موثرتر بودند.

 

بی اختیاری دفع کارکردی

اصطلاح بی اختیاری دفع نوعی اختلال نشانه کودکانی را توصیف می کند که بعد از 4 سالگی، آموزش استفاده از توالت مناسبی برای دفع مدفوع نداشته اند. این اختلال کمتر از بی اختیاری ادرار شایع است، با این حال DSM-IV-TR برآورد می کند که تقریبا 1% کودکان 5 ساله بی اختیاری دفع دارند. بررسی 102 کودک مبتلا به بی اختیاری دفع، ویژگی هایی را نشان دادند: متوسط سن کودکان مبتلا به بی اختیاری دفع 7 سال، با دامنه سنی 4 تا 13 سال بود. تقریبا یک سوم کودکان مبتلا به بی اختیاری دفع، بی اختیاری ادرار نیز داشتند و تفاوت های جنسی زیادی یافت شد، طوری که تعداد پسرها شش برابر دخترها بود. بسیاری از کودکان هنگامی که تحت استرس بودند لباس خود را کثیف می کردند. زمان شایع، هنگام بعد از ظهر پس از مدرسه بود،کودکان معدودی در مدرسه این مشکل را داشتند. اغلب کودکان گفتند که نمی دانستند چه موقعی به دفع مدفوع نیاز داشتند یا برای استفاده از توالت در مدرسه خجالت می کشیدند.

درمان اختلال بی اختیاری دفع

بسیاری از کودکان مبتلا به بی اختیاری دفع یبوست دارند، بنابراین عنصر مهم در این تشخیص، معاینه جسمانی برای مشخص کردن این موضوع است که آیا عوامل فیزیولوژیکی در این اختلال دخالت دارند یا نه؟ درمان بی اختیاری دفع معمولا جنبه های جسمانی روانشناختی را شامل می شود. چند تحقیق در مورد استفاده از روش های شرطی سازی برای کودکان مبتلا به بی اختیاری دفع از موفقیت درمان متوسط خبر داده اند، یعنی بعد از درمان به مدت شش ماه بی اختیاری دفع روی نداده بود.

 

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب آسیب شناسی روانی (جلد دوم)
صاحب اثر: جیمز باچر / سوزان مینکا / جیل هولی
موقعیت مطلب: فصل شانزدهم
صفحات: از صفحه 507 تا صفحه 510
لینک منبع: https://www.koodaklearn.ir/publication/15

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.