مادر و نوزاد و ارتباط عاطفی بین آنها

دوستی رفتار متعادلی است که در یک ارتباط عاطفی دو جانبه بروز می کند. دوستی احساس سبک و آرامی از تعلق خاطر است که در جریان آن خواب شب آرامی داریم، هیچ گونه علامتی از نا خوشی نداریم. ارتباط عاطفی دوجانبه است، یعنی ما احساس تعلق خاطر و محبتی به کسی داریم (به کسی علاقه داریم) و از او توقع پاسخ مناسبی داریم. به قول باباطاهر: چه خوش بی، مهربانی؛ هر دو سر بی!

با چنین تعریفی اگر دوستی های ما پاسخ مثبت نگیرد قطع خواهد شد. البته بعضی از مردم کاملاً برعکس وقتی پاسخ منفی می گیرند، دوستی را ادامه میدهند،این مردم مشکل دارند. دوستی حالتی از عاطفه و توجه به فردی است که تمامی ویژگی های او را دوست داریم، همه نکات او را، مثبت می بینیم. اصلاً ما کسی را که دوست داریم به همین حال که هست، همه نقاط مثبت و منفی او را می پذیریم. هر اشتباهی که می کند نادیده می گیریم. در این حال اعتقاد ما بر این است که ایشان اصولاً خطا کار نیستند. مثل احساسات ما نسبت به بچه ها، بچه ما هر اشتباهی می کند می گوییم: عیب نداره، بچه است دیگه!

ولی متأسفانه احساسات ما به پدر این کودک، مادر این کودک، پس سال ها زناشویی، هیچ گاه چنین نیست! به شیوه ای که کوچک ترین اشتباهی که همسری می کند، همسر مقابل هوار می کشد. می گوید:«مگه کوری؟ مگه کری؟ تو هم مثل بابات هستی!»

دوستی احساس لطیفی است که موجب انبساط خاطر ماست. اگر فرد طرف توجه خود را برای مدتی نبینیم، مسأله ای نخواهد بود، تحمل می کنیم. دوستی احساس خوشایندی است که مانع پیشرفت ما در زندگی نیست بلکه عامل ترقی است. همه ما همیشه افرادی را دوست داریم و حین این دوستی و محبت زندگی خود را به شیوه ای عادی ادامه می دهیم.

در گذر زمان با حضور احساس دوستی حال خوبی داریم، سر درد و رنگ رخساره زرد نداریم، لاغر و گیج و مات نشده ایم.

وقتی دوستی به اوج خود می رسد، تعریف رفتار و احساس مبالغه آمیز آن عشق خواهد بود. هر رفتار یا احساس اغراق آمیز بیماری است.

 

 آموزش دوست داشتن مادر و نوزاد

شیوه آموزش دوست داشتن چیست و زمان آن در چه سنی قرار دارد؟

سن آموختن اساس دوست داشتن از تولد تا یک سالگی است. پس از این در این سال های بعد، آن چه در این دوره آموخته شده تکمیل خواهد شد.

آموزش دوست داشتن شرایط ویژه ای را می طلبد.

 

 شرایط آموختن دوست داشتن مادر و نوزاد

آ»شرایط آموختن دوست داشتن مادر:

  1. مادر باید در زندگی گذشته به اندازه «دوست داشته» شده باشد، نه کم نه زیاد.
  2. او باید قابلیت و توان ایجاد رابطه پیوستگی با نوزاد را داشته باشد. برخی مادران ایجاد ارتباط پیوستگی با نوزاد را ندارند.
  3. باید امکان ایجاد ارتباط پوستی داشته باشد. بتواند پوست بچه را لمس کند این روزها بیشتر مردم ارتباط پوستی را ترک کرده اند.
  4. مادر باید بتواند حرف بزند. ما دوست داشتن و آموزش آن را با صحبت هنگام شیر دادن به بچه ها، شروع می کنیم. وقتی نوزاد را با شیر تغذیه می کنیم افکار خود را به وی منتقل می کنید آرامش، زیبایی، لبخند و کلام شیرین شما، شیر را به قول «اریک فرام» به عسل تبدیل می کند. همین که می گویید: فدات شم، قربونت برم. این کلمات با چهره هماهنگ شما به نوزاد می آموزد که این چهره با این شکل از خطوط، پیام دوست داشتن دارد و عصبانیت و خشم چهره ای دیگر و خطوطی دیگر است.
  5. باید عقل و شعور و هوش مادر در اندازه خوب و قابل قبولی باشد ما برای انجام هر کاری اندازه ای از هوش لازم داریم.
  6. به تحقیق مادر از نظر جسمی باید در کمال سلامت باشد. مغز سالم و پوست سالم داشته باشد. آنگاه که در دستگاهها و عملکرد های جسمی و روانی ناسالمی حضور یابد، ارتباطات ما دچار کژی و کاستی ویژه ای می گردد.

 

ب» شرایط آموختن دوست داشتن نوزاد:

1- نوزاد باید دست کم یک ژن به میراث، از والدین خود، برای توان دوست داشتن داشته باشد. این نکته جدیدی است که محققان به تازگی به آن دست یافته اند. به نظر می رسد دوست داشتن مثل عشق ورزیدن توارثی است.

ما به روش هایی می توانیم کمی شعله آتش دوست داشتن، یا عشق را بالا یا پایین بکشیم. این کتاب به شما یاد می دهد که چه کسانی دوست می دارند و کدامین مردمان عشق می ورزند، و چگونه می توان آنها را در مسیر درست قرار داد.مطالب ما در این کتاب، کمک کار پیش گیری اند.

نوزادی باید گیرنده ای ارثی و پیش داده در اختیار خود داشته باشد که پیام های ما را بگیرد.

2- دستگاه عصبی بچه می باید از نعمت سلامتی برخوردار باشد. خداوند باید مغز، هوش و حواس عادی، طبیعی و سالمی به او هدیه کرده باشد.

3- نوزاد باید توان ایجاد رابطه با مادر را داشته باشد. در فصل قبل خواندید که نوزادان سالم بلافاصله پس از تولد در آغوش مادر شکل خاص آغوش را می گیرند. قشنگ، دست و پای خود را به گونه ای در بغل مادر قرار می دهند که انگار پیش از این هم آغوش را تجربه کرده اند. اما اگر عقب افتاده ذهنی باشند، توان گرفتن شکل آغوش را ندارند و فرم آغوشی را نمی توانند بگیرند. مثل چوب در آغوش مادر می افتند.

لذا نوزاد باید سالم و توان مند باشد که توان ایجاد رابطه با مادر را داشته باشد.

4- این نوزاد باید چشم های بینا و گوش های شنوائی داشته باشد.اگر خداوند کودکانی سالمی به شما عطا کرده است شکر گذار ایشان باشید.هیچ گاه نگویید اگر چنین بود و اگر چنان بود، بهتر بود.خرده نباید گرفت، حرفی نباید زد وگرنه بدتر خواهد شد!

چون سن خود یک تجربه است، این خواهش مرا بپذیرید. در گذر سالیان عمر به وضوح دیده ام که کاری در جایی، خود به صلاح و در تقدیر کسی بوده، ولی ما نفهمیدیم. لذا بنابر قول پیر عرفان،لسان الغیب، حافظ، خرده مگیر!

به گمان من در برابر هزاران بیماری جوراجور، یک نوزاد سالم آنقدر شکر دارد که مپرس! آنها که کودک مریضی دارند می دانند که من چه می گویم.

 

پ» شرایط مکان، آمادگی فضای ارتباط مادر و کودک

فضای ارتباط مادر و کودک چند شرط کلی دارد:

1- خلوت

2- پوشیده و آمیخته با رنگ های شاد (به ویژه صورتی)

3- ساکت

4- ایمن

فضایی که مادر و کودک در آن با هم ارتباط دارند، همیشه باید فضایی کاملاً خصوصی باشد. هیچ کس حق ورود به این خلوت را ندارد. فضای خلوت حتی می تواند پشت یک چادر باشد. که همین جا خواهش می کنم اگر پشت چادری بچه ای را شیر می دهید، رنگ آن چادر سفید یا صورتی باشد، بچه ها تنها این رنگ را می بینند، رنگ چادر را تیره انتخاب نکنید. شما باید در فضای کوچکی با کودک دلبند خود خلوت کنید. در یک سالن تئاتر 2000 نفره که مادر نمی تواند بچه خود را شیر بدهد و تغذیه کند! شاید محراب بهترین مثال فضا باشد. مکانی زیبا و خوش آب و رنگ کوچک. ان فضا باید ساکت باشد.

تقاضا می کنم سکوت مکان ها و مواقع مقدس را نیز رعایت کنید. این فضا و موقع یکی از موارد مقدس است. این فضا یاید سراپا سکوت باشد. دیگران هم باید بدانند که این دو تا باهم اند. در این فضا پرتو عشق باید تلألؤ افکند. عشق مادر به نوزاد. مادر باید فرزندش را دوست داشته باشد.این فضا، به تحقیق باید امن باشد، که زیر سایه احساس امنیت، کودک در شرایط ویژه، نکات خاصی را بیاموزد.

(این نکات شرایطی است که در حضور آنها ما می توانیم به احساس خلوص دست یابیم، این همان فضای مولاناست. این همان فضایی است که می توانیم در آن، با خداوند ارتباط بگیریم، می توانیم نماز کنیم، نماز چنین فضایی طلب می کند. خلوت خلوت!)

 

 دوستی و عشق مادر و نوزاد

با اتفاق این سه شرط که مادر و نوزاد و مکان ارتباط را شامل می شود، اگر نوزاد را به آغوش مادرش بسپارید نوزاد دوست داشتن را یاد می گیرد. این آموختن سه علامت دارد:

1- امنیت. 2- آرامش و سکوت. 3- خواب.

این زمان بچه را که به آغوش مادر می دهید، بلافاصله آرام می گیرد. این آزمون مهمی است. نوزاد در آغوشی مناسب، احساس خوشایندی از امنیت می کند، پس از آن بی فاصله آرام می گیرد، ساکت می شود و لحظاتی بعد می خوابد.

این که نوزاد در آغوش شما آرام می گیرد پیام مهم و ارجمندی است. این وقتی حاصل می گردد که شما به هر چه دارید قانع اید. می پندارید که هر چه هست خوب است! صلح با خود. صلح با وضع موجود، با شوهر، با فرزند و صلح با همه!

حالا بچه به سرو گردن شما می چسبد. سرش را می گذارد روی سینه شما و این حالت نهایت امنیت است.

بچه بیدار است اما از این آغوش بیرون نمی آید، می خواهید او را بکنید اما بیرون نمی آید مادر را رها نمی کند! پس از ده بار تجربه این بچه با این آغوش صمیمی خواهد شد. وقتی ما کسی را رها نمی کنیم و از او جدا نمی شویم، دوستی آغاز شده است.

اگر این نوزاد زبان داشت می گفت مرا رها کنید. این جا آرام ام، این جا راحتم. این است که بچه ها مادرها را که می بینند دست ها را باز می کنند. چه مرحله زیبایی! این حرکت قشنگ آنها یعنی: آغوش مهربار تو را می خواهم، مرا حفظ کن، مرا ببوی و ببوس!

برای رسیدن به این مقام که به اعتقاد من مقام درخور و شایسته ای است، باید بسیار مهربان بود.

با این تلاش ها و امکانات از نقطه احساس امنیت و آرامش، احساس دوست داشتن نطفه می بندد. هسته آغازی دوست داشتن به اعتقاد من در یک کلام احساس امنیت است. و این احساس وقتی کنار کسی به ما دست داد، ما او را دوست داشته ایم. وقتی ما احساس امنیت می کنیم آرام ایم، می خواهیم همیشه با او باشیم، او ما را آرام می کند و ما او را دوست داریم، آرام آرام وابسته می شویم.این جا مرز خطرناکی است.اگر وابستگی از مرز خود تجاوز کرده، ما وارد سرزمین پهناور اما جانگزای عشق می شویم.

دستور: اگر از تولد تا یک سالگی بچه ها را آنقدر در آغوش بگیرید که آنها دچار آغوش زدگی شوند، از آغوش شما بیرون می آیند و می گویند: مامان خداحافظ!

اما اگر کودک از آغوش شما سیر نشده، همیشه دامن شما را میگیرد شما مجبورید که قاچاقی از خانه بیرون بیایید، بچه به شما وابسته است. ما موظف هستیم که فرزند خود را از وابستگی خلاص کنیم.

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب انسان در مسیر زندگی
صاحب اثر: دکتر محمد مجد
موقعیت مطلب: فصل اول
صفحات: صفحه 61
لینک منبع: https://www.koodaklearn.ir/publication/9

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.