چرا کودکمان به مدرسه نمی رود؟

در جامعه ما همه برای تحصیلات، اهمیت بسیاری قائل اند و دوست دارند که فرزندانشان در مدرسه، خیلی خوب و درس خوان باشند؛ ولی گاهی وضعیت تحصیل کودک، بر وفق مراد پیش نمی رود و مسایلی به وجود می آید که باید به رفع و حل آنان پرداخت.

مشکل کودک شما در مدرسه ممکن است به مسایل آموزشی و تربیتی مربوط باشد. این مسایل، از حرف زدن سر کلاس تا بی توجهی و بی اعتنایی کامل، از فراموش کردن انجام تکالیف تا مشکلات جدی در یادگیری  و خودداری از رفتن به مدرسه تا بی فایده کردن زحمت معلم ها متفاوتند. در اینجا این پرسش مطرح می شود که چگونه باید با این مسائل برخورد کنیم؟ در این فصل، روش هایی را برای کمک به کودک و همچنین، همکاری با آموزگاران او برای حل و رفع مشکلات مربوط به تحصیل فرزندتان پیشنهاد می کنیم.

 

بهانه گیری کودک برای نرفتن به مدرسه                                           

«جوزی، برای سومین بار در این هفته دل درد و سر درد دارد و اصرار می کند که حالش برای رفتن به مدرسه خوب نیست؛ مارتی، از یک روش متفاوت استفاده می کند: او انقدر نگران بیرون رفتن از خانه است که خودش را زیر تخت پنهان می کند تا کسی نتواند او را پیدا کند؛ تیم ده ساله، تصمیم می گیرد که دیگر به مدرسه نرود چون خوشش نمی آید.»

والدین، هیچ گاه اطمینان ندارند که آیا به اجبار کودک را به مدرسه فرستادن، کار درستی است یا نه؟ آنها به طور دقیق نمی دانند که آیا کودک، واقعاً احساس ضعف و بیماری می کند و یا مثل بسیاری از کودکان  که گاهی دلشان نمی خواهد به مدرسه بروند، بهانه گیری می کند. در خانه هایی که مدرسه رفتن کودکشان به صورت یک مشکل در آمده، صبح های زود، مالامال از اشک و دعوا و سر و صدا است.

بیشتر کودکانی که والدینشان آنها را برای مشاوره نزد ما می آورند، به دلایل کاملاً واقعی و حقیقی از رفتن به مدرسه سرباز می زنند و تعداد کمی نیز دچار انواع مختلفی از ترس ها هستند. نمونه هایی از مسایل احساسی کودک، می تواند ترس از جدا شدن از پدر و مادر ها تا ترس از قلدر مدرسه باشد. کودکان، ممکن است هنوز نیاموخته باشند که چگونه تمام مسایل دنیای خارج را تجزیه و تحلیل و حل و رفع کنند. بنابراین، ترجیح می دهند که از روبه رو شدن با آنها خودداری کنند. گاهی، این مشکل از خانه ناشی می شود. مثلاً در یک خانه متشنج، کودک ممکن است از ترس اینکه مبادا وقتی در خانه نیست اتفاق ناگواری بیفتد، دوست نداشته باشد به مدرسه برود و یا در بعضی موارد، ممکن است به طور ناخودآگاه حس کند اگر در منزل باشد، توجه والدینش به سوی او جلب خواهد شد و آنها دیگر باهم به جنگ و جدل نخواهند پرداخت.

شما نمی توانید کودک را مجبور کنید که مدرسه را دوست داشته باشد؛ ولی می توانید باعث ایجاد اعتماد و امنیت در او شوید. می توانید کمک کنید با احساساتش کنار بیاید و او را به سوی راه حل احتمالی هدایت کنید. در عین حال، شما می توانید رفتار هایی را که به نحوی باعث ایجاد مشکل شده اند، تغییر بدهید و یا حذف کنید.

 

برای ماندن در منزل، شرایط خاصی را تعیین کنید

برای مدرسه نرفتن شرایط خاصی تعیین کنید. برای مثال: کودک باید تب بالای 5/38 درجه داشته باشد و نشانه های روشنی از ناخوشی را نیز نشان دهد. اگر کودک، بیمار است باید در رختخواب بماند، ولی چنانچه می بینید ناخوشی فرزندتان با رفتن سرویس مدرسه به طور عجیبی ناپدید می شود، ترتیبی بدهید که آن روز به کودک خوش نگذرد. به این مفهوم که نگذارید آن روز را به بازی و تفریح و خوراکی خوردن بگذراند. برای او مکانی مناسب حال یک بیمار ایجاد کنید، به طوری که حق نداشته باشد با دوستانش بازی کند. او باید تمام روز در رختخواب بماند و فقط غذای مناسب یک بیمار را به او بدهید.

 

علت نرفتن کودک به مدرسه را دریابید

کشف کنید چه عاملی در مدرسه آنقدر کودکتان را آزار می دهد که از رفتن به آنجا خودداری می کند.

* با کودک صحبت کنید و کودک را تشویق کنید تا تمام خبر ها و اتفاقاتی که باعث می شود به مدرسه نرود، برای شما بگوید.این روش را هم بیازمایید: از کودک بخواهید فهرستی از آنچه در مدرسه، مورد علاقه اش است و آنچه را که دوست ندارد، با ذکر دلیل برای شما بگوید. ببینید آیا نشانه هایی از اینکه کودک از مدرسه رفتن نمی ترسد، ولی از ترک خانه واهمه دارد، می بینید یا خیر؟ ممکن است شما نتوانید به حل و رفع مشکل بپردازید ولی می توانید به کودک کمک کنید تا با احساساتش کنار بیاید. با نشان دادن علاقه تان و درک مسایلش به او اطمینان خاطر بدهید.

* با دوستان و برادر و خواهر های کودک صحبت کنید. شما اغلب می توانید با پرسش از کسانی که به نحوی با علل احتمالی نرفتن کودک به مدرسه سروکار داشته اند از احساساتش آگاه شوید. گاهی برادر و یا خواهر بزرگتر می تواند اطلاعات مفیدی به شما بدهد یا شما را در حل و رفع مسایل یاری کند.

* با معلم کودکتان صحبت کنید. مشکل را با او در میان بگذارید. سر آغاز این رفتار، چه آموزشی و چه احساسی باشد، معلم باید از قضیه اطلاع داشته باشد و حتی ممکن است بتواند در حل و رفع آن مشکل، کمک بزرگی برای شما باشد.

 

کودک را به مدرسه و محیط آن علاقه مند کنید

این راهها را برای تشویق کودک برای رفتن به مدرسه بیازمایید:

* با نظری مساعد درباره مدرسه صحبت کنید. روزهایی که قرار است اتفاق خاصی در مدرسه بیفتد و یا برنامه خاصی در مدرسه وجود دارد، در تقویم علامت بگذارید. مثلاً به کودک بگویید: « این هفته قرار است تمام بچه های کلاستون را برای بازدید از یک ایستگاه آتش نشانی ببرند، فکر می کنی چه چیز های تازه ای رو ببینی؟ یادت باشه برای من همه اش رو تعریف کنی.» یا «شنبه دیگه قراره برید اردو، هی پسر، خیلی باید کیف داشته باشه.»

* به کودک کمک کنید وسایلی را پیدا کند و به مدرسه ببرد و به دوستانش نشان دهد و یا موضوع های جالبی را برای دوستانش تعریف کند. برای نمونه، عکس گربه اش را به مدرسه ببرد و یا یک اسباب بازی جدید را به دوستانش نشان دهد.

* با کودکتان در باره چیزهایی که در مدرسه دوست دارد و می پسندد، صحبت کنید. از کودک بخواهید تمام مسایلی را که در مدرسه  و در ارتباط با مدرسه دوست دارد و به شما بگوید و سپس، از همین اطلاعات برای تشویق کودک برای مدرسه رفتن استفاده کنید. برای نمونه: «امروز نقاشی دارید مگه نه؟، امروز خانم .... قراره بیاد سر کلاستون مگه نه؟» و خلاصه آن که، به او یادآوری کنید که چیز های مورد علاقه اش را در مدرسه خواهد دید.

* کودک را به ایجاد دوستی های مدرسه ای تشویق کنید. به کودک کمک کنید با هم مدرسه ایهایش دوست شود و دوستی هایش را با آنان گسترش دهد. به ویژه اگر مدرسه او خیلی نزدیک نیست و دوستان زیادی در همسایگی منزل دارد باید بیشتر به این موضوع توجه کنید. برنامه هایی را برای آنکه دوستان مدرسه ای کودک شما به منزلتان بیایند و با هم بازی کنند، ترتیب دهید و یا طوری برنامه ریزی کنید که دوستان هم مدرسه ای، هفته ای یکبار و هر بار در منزل یکی از آنها دور هم جمع شوند. برای کودکان بزرگتر، راههایی پیشنهاد کنید که با دوستانشان خارج از مدرسه ملاقات داشته باشند. مثلاً بگویید: «ژانت چرا به سوزان تلفن نمی کنی که امشب با ما به سینما بیاد؟»

 

کودک را به مدرسه برسانید

اگر می خواهید که کودکتان، به ویژه بعد از چند روز غیبت یا تعطیلی، مثل سابق یا به طور مرتب به مدرسه برود، او را برسانید و سری هم به مدرسه بزنید تا اگر گردهم آیی یا جلسه ای است در آن شرکت کنید یا با معلم های کودکتان صحبت کنید.

* ترتیبی بدهید که کودک، هرچه زودتر و مرتب تر کارهای قبل از رفتن به مدرسه اش را انجام دهد. تمام تلاشتان را بر روی آماده کردن او، متمرکز کنید. هر چه برنامه دقیق تری برای صبح داشته باشید این کار راحت تر خواهد بود. ترتیبی دهید که خوردن صبحانه و لباس پوشیدن برای کودکتان به صورت عادت درآید، به طوری که برای انجام آنها نیاز به فکر کردن نداشته باشد. اگر برنامه تان نقص دارد و باعث ناراحتی و زحمت کودکتان می شود، آن را تغییر دهید.

* به غر زدن کودک توجه نکنید. به غر زدن های کودک درباره مدرسه و نظرات منفی او بی اعتنایی کنید و به جای آن، نظرات مثبت و اشتیاق کودک را به مدرسه رفتن تشویق کنید و به او پاداش بدهید.

* در صورت لزوم در تمام مراحل صبحگاهی، کودک را به انجام کارها وادارید حتی اگر لازم است به زور این کار ها را انجام دهید. این کار را یکی از پدر یا مادر که کمتر احساساتی است انجام دهد. حالت صورت شما باید جدی و مصمم، ولی کاملاً مثبت و مهربان باشد. او را به مدرسه و در صورت امکان، سر کنلاس ببرید و به سرعت آن جا را ترک کنید.

 

رفتن مرتب و سر وقت به مدرسه را به صورت برنامه اصلی کودک درآورید

اگر کودکتان مدتی به مدرسه نرفته است و یا برای رفتن به مدرسه مقاومت می کند، ممکن است لازم باشد با معلم ها و ناظم ها و دیگر مسئولان مدرسه هماهنگی هایی انجام دهید. این پیشنهاد ها در بسیاری از کودکان نتیجه خوبی داده اند.

* ترتیبی بدهید که یکی از معلم ها و ناظم ها کودکتان را که کنار در مدرسه مردد ایستاده است، ببیند و او را تا کلاس راهنمایی کند. البته این کار نباید باعث شود دیگر همکلاسی ها کودک را مسخره یا سرزنش کنند.

* طوری با مسئولان مدرسه هماهنگ کنید که کودک، در ابتدای سال تحصیلی جدید مدت کوتاهی مورد حمایت بیشتر آنها قرار گیرد. بدین ترتیب که مثلاً اگر کودکی از رفتن به کلاس جدید واهمه دارد، در روز اول با معلم سال گذشته اش باشد تا به تدریج به محیط عادت کند.

* در روزهای تعطیل با کودکتان به مدرسه بروید. دیدن مدرسه در ساعات تعطیلی  می تواند کمک خوبی باشد تا در زمان هایی که مدرسه پر از دانش آموز است، کودک راحت تر محیط را بپذیرد.

 

رفتار مثبت کودک را برای مدرسه رفتن مورد توجه قرار دهید و جایزه بدهید

به کودک نشان دهید که در نظر شما مدرسه رفتن او کار بسیار مهم و با ارزشی است و اهمیت فراوانی برای این مساله قایلید. هر کاری را که مربوط به مدرسه رفتن است، از جمله آماده شدن، از خواب بیدار شدن، به موقع به سرویس رسیدن و ... بدون تشویق و جایزه نگذارید.

* با توجه تان کودک را تشویق کنید. اگر فرزندتان با مدرسه نرفتن یا تنبلی در این مورد، مقدار زیادی از وقت شما را می گیرد، روشتان را تغییر دهید و توجه بیشتری به او نشان دهید. برای مثال، بعد از مدرسه با او ناهار بخورید یا بعد از مدرسه دنبال او بروید و با هم به گردش بروید.

* روشی را برای جایزه دادن مرتب و رسمی پایه گذاری کنید. به کودکتان در ازای کار های مفیدش رای مرتب رفتن به مدرسه، امتیاز بدهید. به یادداشته باشید در شروع کار، نیاز به صرف نیروی بیشتری خواهید داشت تا به تدریج، کودک راه بیفتد. ممکن است لازم باشد بعد از تعطیلات یا غیبت ها، روش جایزه دهی را تقویت کنید.

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب چگونه با کودکم رفتار کنم
صاحب اثر: دکتر گاربر
موقعیت مطلب: بخش نهم
صفحات: صفحه 295
لینک منبع: https://www.koodaklearn.ir/publication/21

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.