اختلال نقص توجه و بیش فعالی

اختلال نقص توجه_بیش فعالی؛ اختلالی است که کودک مبتلا به آن رفتار بیش فعالی، تکانشگری یا بی توجهی را که مناسب سن او نیست از خود بروز می دهد. ADHD ناشی از یک عدم تعادل شیمیایی در مغز است. بدین معنا که ADHD یک مشکل جسمانی است نه یک مشکل عاطفی. عوامل خارجی مانند: عملکرد ضعیف والدین در تربیت فرزند، محیط خانوادگی پرهرج و مرج، طلاق یا فشارهای مدرسه می توانند بر چگونگی بروز علائم این اختلال تاثیر بگذارند، با این حال، این عوامل سبب بروز این اختلال نمی شوند. به منظور تشخیص (مطابق با کتاب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی) مشکلات بی توجهی یا بیش فعالی و تکانشگری باید در کارکرد کودک حداقل در دو موقعیت (محیط خانه، محیط مدرسه یا محیط های اجتماعی) تداخل ایجاد کنند. افزون بر آن، طبق رهنمودهای ارائه شده حداقل برخی از علائم باید قبل از 7 سالگی بروز یابند.

 

ADHD چه اندازه شایع است؟

اختلال شایعی است. براساس یک ملاک محافظه کارانه، میزان شیوع این اختلال 3 تا 5 درصد در کودکان سنین مدرسه برآورد شده است. برخی گزارش ها حاکی از آنند که 4 تا 8 درصد کودکان و حتی به طور باور کردنی 10 تا 18 درصد آن ها مبتلا به این اختلال هستند. بنابراین می توان گفت حدود 2 الی 13 میلیون کودک امریکایی به این اختلال مبتلا هستند. به عبارت دیگر، به طور متوسط حداقل یک کودک در هر کلاس درس مبتلاست. ADHD همه ساله عامل میلیون ها مورد مراجعه به پزشک است. حدود 60% کودکان مبتلا به ADHD، علائم این اختلال را در بزرگسالی نیز نشان می دهند. این بدان معناست که نزدیک به 8میلیون بزرگسال در جهان مبتلا به ADHD هستند. با این وجود، از آن جا که این اختلال یک اختلال رفتاری فاقد نشانگر زیست شناختی معین است، برآوردهای مربوط به فراوانی آن تحت تاثیر عوامل متعددی قرار می گیرد.

بی تردید روش مورد استفاده برای تشخیص این اختلال، بر برآورد میزان شیوع آن تاثیرگذار است. ملاک های کنونی که هم نوع فرعی بیش فعالی - تکانشگری و هم نوع فرعی بی توجهی را مدنظر قرار می دهند، نسبت نسبت به معیارهای تشخیصی که بر عامل بیش فعالی به عنوان ملاک تشخیصی تاکید زیادی داشتند، نرخ شیوع بالاتری را نتیجه داده اند. به عبارت دیگر، در صورتی که بیش فعالی به عنوان یک ویژگی اصلی از ADHD در نظر گرفته نشود، نرخ شیوع اختلال افزایش می یابد.

سن کودک نیز موجب بروز تفاوت در ارزیابی می شود. خردسال تر، معمولا علائم متداول تر و بیش فعالی زیادی نشان می دهند. بنابراین، تشخیص وجود اختلال در این کودکان نسبت به کودکان بزرگ تر بی توجه و فاقد نشانه های بیش فعالی محتمل تر است. به نظر می رسد میزان شیوع این اختلال در فرهنگ های مختلف متفاوت است. برای مثال: در ایالات متحده شایع تر از بریتانیا است. هم چنین اختلاف در نرخ شیوع می تواند ناشی از خزانه های ژنتیکی مختلف در کشورها باشد، به این معنا که ممکن است ژن ADHD در جمعیت یک کشور نسبت به کشور دیگر بیش تر باشد.

 

سن ظهور احتلال بیش فعالی - نقص توجه (ADHD)

این اختلال بر افراد در همه سنین تاثیر می گذارد. از میان میلیون ها مورد مراجعه به پزشکان جامعه در این خصوص، حدود 5% کودکان پیش دبستانی، حدود 66% کودکان سنین مدرسه ابتدایی، 20% نوجوانان و 15% بزرگسالان بوده اند. با این حال ADHD غالبا در کودکان سنین مدرسه ابتدایی تشخیص داده می شود. اختلال برخی کودکان نیز بعدها در دوران مدرسه راهنمایی و دبیرستان شناسایی می شود. همچنین ممکن است افراد، اولین تشخیص ازاختلال را در بزرگسالی دریافت کنند.

جالب است بدانیم؛ که برخی از والدین فقط زمانی که این اختلال در فرزندشان تشخیص داده می شود به وجود آن در خودشان پی می برند. از آن جا که این اختلال در سال های گذشته به طور منظم تشخیص داده نمی شد، بسیاری از افراد دوران تحصیلی خود را با ADHD ناشناخته می گذرانند. متعاقبا؛ والدین با مشاهده این که کودکانشان مشکلات مشابهی را تجربه می کنند پیشینه خود را به خاطر می آورند و قادر به بازگو کردن آن می شوند و به این ترتیب اختلال ناشناخته خود را تایید می کنند.

ADHD ممکن است در سال های پیش دبستانی تشخیص داده شود. در واقع بیش ترین سن شروع اختلال، که با سن تشخیص اختلال متفاوت است، ممکن است بین سه و چهار سالگی باشد. جای تعجب نیست که شدت اختلال، سنی را که در آن اختلال برای اولین بار شناخته می شود تحت تاثیر قرار می دهد، اختلال هایی که شدت بیش تری دارند در سنین پایینی بروز می یابند.

 

تاثیر جنسیت بر بروز اختلال ADHD

بسیاری از مطالعات بیانگر آنند که پسران بیش تر از دختران به این اختلال مبتلا هستند. این نسبت معمولا در کودکان سنین 2 تا 3 سال است. در مطالعه ای برای بررسی فراوانی ADHD در کودکان سنین مدرسه در ایالات متحده نرخ شیوع 9% در پسران در مقایسه با نرخ شیوع 3% در دختران به دست آمد. به نظر می رسد که سن بر نسبت جنسیتی تاثیرگذار است. نسبت جنس مذکر به جنس مونث در نوجوانی 1 به 1 است. در حقیقت برخی مطالعات در رابطه با بزرگسالان نشان می دهند که زنان خیلی بیش تر از مردان به ADHD مبتلا هستند. به همان اندازه که بیش فعالی کاهش می یابد، شکل بی توجهی ADHD که معمولا بیش تر در دختران دیده می شود ممکن است دوام یابد و نسبت را به حالت تساوی دربیاورد. 

با این حال به خاطر داشته باشید که این نتایج حاصل از مطالعات به واسطه تشخیص این اختلال تعیین می شوند. نسبت های جنسیتی ممکن است تحت تاثیر شیوه های ارجاعی واقع شوند. در میان کودکانی که به روانپزشکان کودک یا روانشناسان مراجعه کرده اند، نسبت پسر به دختر بین 3 به 1 تا 9 به 1 متغییر است، در حالی که در مطالعات زمینه یابی اجتماعی از کودکان سنین مدرسه این نسبت به 2 به 1 نزدیک تر است. کودکان مبتلا به اختلال شدید یا آشکار معمولا به یک متخصص ارجاع داده می شوند و معمولا پسر هستند. با این وجود، این امکان وجود دارد که اختلال ADHD در دختران نسبت به پسران بیش تر ناشناخته بماند.

در این خصوص، ذکر این نکته مهم است که دختران و پسران معمولا به انواع متفاوتی از ADHD مبتلا می شودند. پسران غالبا به نوع بیش فعالی - تکانشگری یا نوع مرکب و دختران غالبا به نوع فقدان توجه مبتلا هستند. برخی معنقدند که این تفاوت بر میزان تشخیص اختلال تاثیرگذار است. به عبارت دیگر، در پسران زودتر تشخیص داده می شود به این علت که آنان پر سر و صدا و پرحرف تر هستند، رفتار مشکل ساز آنان مشهودتر است و برای معلمان و خانواده هایشان دردسر بیشتری دارد. اگر چه دختران نسبت به همتایان مذکر خود کمتر به این احتلال مبتلا می شوند، اما مطالعات نشان می دهندکه دختران واجد تشخیص ADHD نسبت به پسران مبتلا به این اختلال، توانایی پایین تر در یادگیری سریع و مشکلات تحصیلی زیادتری دارند. این امکان نیز وجود دارد که دختران بسیار باهوش به سادگی مشکلات خود را جبران کنند و اختلال آنان کشف نشده باقی بماند.

 

کودک با ADHD متولد شده یا این اختلال به وجود آمده ؟

در بیشتر موارد، در حدی که ADHD یک اختلال ژنتیکی باشد، می توان گفت کودک با ADHD متولد می شود. به عبارت دیگر؛ ژن هایی که در بروز اختلال نقش دارند موقع تولد وجود دارند. برخی کودکان هم که با ژن های این اختلال متولد می شوند اصلا نشانه های آن را ظاهر نمی سازند. برخی نیز مشکلات توجهی بسیار جزئی دارند که در طول زندگیشان ناشناخته باقی می مانند. با این وجود، علائم می توانند در طول زمان بسته به شرایط گوناگون ظاهر شوند یا تغییر کنند. عوامل محیطی، حتی در صورتی که عامل اصلی اختلال، ژنتیکی باشد نقش دارند. ممکن است کودکی که به اختلال خفیفی مبتلاست بعدها در حضور عوامل محیطی خاص همانند: سوءاستفاده یا غفلت از جانب والدین، شرایط زندگی نامساعد یا سایر شرایطی که کودک را از نظر عاطفی پریشان می کنند، رفتار بی توجهی یا بیش فعالی شدید نشان دهد. اگر علائم ADHD به طور "ناگهانی" آشکار شوند، احتمال این می رود که اختلال وجود داشته اما پنهان بوده است و فقط زمانی ظاهر شده که یک عامل محیطی پا به صحنه گذاشته است.

 

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب یکصد پرسش و پاسخ پیرامون اختلال نقص توجه - بیش فعالی کودکان
صاحب اثر: دکتر راس دی ناس / دکتر فرن لونتال
موقعیت مطلب: بخش اول
صفحات: از صفحه 19 تا صفحه 26 و صفحات 45، 58 و 59
لینک منبع: https://www.koodaklearn.ir/publication/19

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.