کودکانی که دچار وحشت و کابوس های شبانه می شوند

کودکانی که دچار وحشت های شبانه هستند

کابوس با وحشت های شبانه تفاوت دارد. بر خلاف کابوس، وحشت شبانه، رویاهای ترسناک و یا خواب دیدن نیست. بلکه تصور می شود که این حالت نمایانگر عدم تکامل الگوی خواب است؛ که در آن، کودک در انتقال از مرحله خواب عمیق به خواب سطحی مشکل دارد. گاه کودکی که دچار وحشت های شبانه می شود، ممکن است آن را به یاد نیاورد. این حالت می تواند برای والدین آنها بسیار ترس آور باشد. در چنین حالتی کودکان جیق می زنند یا هق هق می کنند و به این سو آن سو می روند، در خانه شروع به دویدن می کنند، دیگران را صدا می زنند و در این حال، چشمهایشان بدون اینکه کسی را ببیند باز و گشاد است و گوش های آنها واضحاً حرف های آرام بخش شما را نمی شنود.

شما در جریان یک وحشت شبانه نمی توانید کار زیادی را انجام دهید. تنها باید در مقابل آن صبور باشید و به یاد داشته باشید که این حالت در اثر فشار های روحی ایجاد نمی شود و هیچ اثر پایداری روی کودک نخواهد داشت.

 

کودک را آرام کنید

کودک را نگه دارید و او را آرام کنید و صورتش را با یک حوله سرد بشویید. با این کار احساس می کنید که کار مفیدی برای کودک انجام می دهید. رفته رفته حالت خیره و بهت زده چشمان کودک از بین می رود و کودک شروع به بازگشت به دنیای واقعی و توجه به این که در اطراف او چه می گذرد می کند.

 

برنامه خواب را منظم کنید

برای اینکه به کودک کمک کنید که الگوی خواب بهتری داشته باشد، اطمینان حاصل کنید که او یک برنامه منظم خواب دارد و به اندازه کافی استراحت می کند.

 

با یک متخصص مشورت کنید

با اینکه وحشت های شبانه معمولاً اهمیت چندانی ندارد، احتمال کمی وجود دارد که ناشی از اختلالات عصبی باشد. برای اینکه این احتمال رد شود این حالات (وحشت شبانه) و همچنین کابوس ها بسیار آزار دهنده را با پزشک خود در میان بگذارید. به علاوه، اگر دفعات این حالات زیاد باشد، ممکن است پزشک تصمیم بگیرد نوعی دارو تجویز کند.

 

کودکانی که دچار کابوس هستند

کابوس ها، بر خلاف وحشت های شبانه، می توانند هم برای کودکان هم برای والدین بسیار وحشت زا باشند و اغلب ناشی از احساس ناامنی، اضطراب، ترس و نگرانی هستند. این حالات واکنش های شایع و طبیعی ترس، نسبت به رویاهای ترسناک، هستند که معمولاً در حدود سه سالگی آغاز می شوند و اوج آنها بین چهار تا شش سالگی است. دختران تا حدی دیر تر از پسران به آن دچار می شوند. بر اساس مطالعاتی که در سال 1959 توسط لاپوز و مانک انجام شده است، بیست و هشت درصد کودکان بین شش تا دوازده ساله کابوس های شبانه دارند. در حدود ده سالگی، دفعات این خواب های بد زیاد می شود و سپس مجدداً افت می کند.

کابوس ها از جهات دیگری با وحشت های شبانه تفاوت دارند: کودک ممکن است عرق کند، جیق بکشد، و نفس نفس بزند؛ در چنین حالتی می تان او را سریعاً از خواب بیدار کرد و معمولاً دست کم تا حدی از خوابی را که دیده است را بیاد دارد . کابوس ها می توانند در اثر بیماری یا درد، هیجان بیش از حد، ترس، اضطراب، برنامه های خشن تلویزیون و بی توجهی والدین نسبت به کودک ایجاد شود. با اینکه کودک نمی تواند دقیقاً بگوید که چه چیزی آن را آزار می دهد، شما می توانید از روی رفتار او و گفتگو با او، سر نخ هایی را بدست آورید. علت هر چه باشد، این امر صحت دارد که کودکان مضطرب، نگران و یا کودکانی که احساس ناامنی می کنند، بیشتر کابوس می بینند.

 

کودک را آرام کنید و به او اطمینان خاطر بدهید

معمولاً بیشترین کاری که والدین می توانند برای کودکانی که دچار کابوس می شوند انجام دهند، این است که او را بیدار و آرام کنند و به او اطمینان خاطر بدهند که همه چیز «امن و امان» است. کودک را در آغوش بگیرید و نوازش کنید ولی زیاد در مورد کابوس حرف نزنید و مساله را بزرگ نکنید؛ زیرا ممکن است یاد بگیرد که با استفاده از این روش جلب توجه کند. همچنین مهم نیست که در این هنگام، درباره وضوع کابوس صحبت کنید.

 

از هیجان بیش از حد جلوگیری کنید

تمام کودکان باید قبل از خواب آرام بگیرند بنابراین خوب است که قبل از خواب به کودکان اجازه تماشای برنامه های تحریک آمیز و ترسناک تلویزیونی را ندهیم، برای آنها داستان های ترسناک تعریف نکنیم و یا اینکه به آنها اجازه فعالیت بدنی زیاد ندهیم. با این که تحقیقات، ارتباط بین تلویزیون و کابوس های شبانه را ثابت نکرده است، اما تجربه بسیاری از والدینی که ما میشناسیم نشان می دهد که محدود کردن تماشای برنامه های تلویزیون، در این مورد موثر واقع می شود.

 

در مورد مشکلات، ترس ها و نگرانی های کودک با او گفتگو کنید

با استفاده از نکاتی که از حرف ها و پاسخ های کودک در می یابید، سعی کنید زمینه های اصلی ناراحتی کودک را پیدا کنید در جریان روز در مورد کابوس های کودک با او صحبت کنید و بکوشید ترس ها و نگرانی های او را از بین ببرید. همچنین دور اندیش باشید و سعی کنید به تدریج کودک را برای حوادث رنج آور آماده کنید. مثلاً می توانید او را بعد از یک سفر یا تعطیلات ، به مهد کودک ببرید؛ تا رفتن به مهد کودک برای او کمتر تنش زا شود. معمولاً ترس های کودکان به دلیل بی اطلاعی آنهاست.

 

در مورد کابوس های تکراری وارد عمل شوید

اگر کودک یک کابوس را مرتباً می بیند، ممکن است از مساله خاصی رنج می برد. برای حساسیت زدایی کودکان نسبت به این گونه ترس ها به فصل 14 مراجعه کنید. او را تشویق کنید که در مورد کابوس ها صحبت کند و در روشنایی روز آن را به صورت یک تاتر- که البه پایان خوشی دارد- تشویق کنید.

 

تدابیری به آنها بیاموزید

در مورد کودکان بزرگ تر، این احساس که وسیله ای برای دفاع در مقابل کابوس ها دارند، اغلب مفید واقع می شود. کودک خردسالی را می شناختیم که همیشه زره اش را با خودش به رختخواب میبرد تا در مقابل اژدها و غول ها محافظت شود. کودک دیگری با روشن گذاشتن یک چراغ رنگی احساس امنیت می کرد. شلی، دختر هشت ساله ای بود که وقتی با دعای ویژه ای از خدا می خواست که از او در مقابل شیر ها و ببر ها محافظت کند، خواب های ترسناک کمتری می دید.

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب چگونه با کودکم رفتار کنم
صاحب اثر: دکتر گاربر
موقعیت مطلب: بخش 3
صفحات: صفحه 107
لینک منبع: https://www.koodaklearn.ir/publication/21

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.