کنار آمدن کودکان با دنیای خارج

پس از 6-5 سالگی کودکان دوباره به حالت نوزادی بر می گردند و رابطه با پدر و مادر هر چند هنوز هم به شدت مهم است، به پس زمینه خود باز می گردد. کودکان به شدت در باره آنچه که بقیه بچه ها می گویند و انجام می دهند، حساس هستند. ابتدا به شکل کم و بیش نامحسوس و سپس به طرزی فزاینده، از والدین خود مستقل و حتی نسبت به آنها بی صبر می شوند و درباره مسائلی که تصور می کنند مهم هستند، احساس مسئولیت شدیدی پیدا می کنند.

کودکان در این سن به موضوعاتی چون ریاضی و موتور علاقه پیدا می کنند. به طور خلاصه، آنها به تدریج خود را از خانواده جدا می بینند و جایگاه خود را به عنوان شهروند، در جهان بیرون جستجو می کنند.

 

تسلط کودکان بر خود

کودکان پس از 6 سالگی درباره بعضی از چیزها، بسیار جدی می شوند و در این سن، از برخی از بازی ها لذت می برند. آنها دیگر علاقه ندارند که بدون طرح و برنامه، به خیال پردازی بپردازند، بلکه دنبال بازی هایی هستند که قانون دارند و نیازمند مهارت هستند. در همه بازی ها (منظورمان بازی های ویدئویی نیستند)، بازیکن ناچار است همه کار ها را بر اساس نظم خاصی انجام دهد و هر چند پیش میرود، بازی سخت تر می شود. اگر اشتباه کنید، امتیازی را از دست می دهید و به اول بر می گردید و دوباره شروع می کنید. در این سن، جدی بودن قوانین بازی موجب می گردد که کودکان به آنها جلب شوند. در این سن، کودکان شروع به گرد آوری مجموعه ها، از جمله تمبر، کارت یا سنگ می کنند. علاقه به مجموعه سازی، نظم و تکمیل کردن را به کودک می آموزد. در این سن، بچه ها دوست دارند وسایل خود را منظم کنند. آنها ناگهان به فکر تمیز و مرتب کردن میز، قرار دادن بر چسب روی کشوها یا مرتب کردن کوهی از کتاب های مصور خود می افتند. البته این وسایل برای مدت طولانی مرتب باقی نمی ماند و برای اینکه بار دیگر چنین کاری را انجام بدهند باید اشتیاق و انگیزه کافی داشته باشند.

 

استقلال کودک از پدر و مادر

بچه های شش ساله هر چند در ته دلشان عاشق پدر و مادر خود هستند، اما معمولاً این علاقه را بروز نمی دهند. رفتار آنها در برابر سایر بزرگ تر ها از این هم سرد تر است. آنها دیگر دوست ندارند به عنوان کودکی ناز نازی مورد علاقه دیگران باشند. در این سن، کودکان برای خود شأن و منزلت خاصی را قائل اند و دلشان می خواهد که دیگران با آنها بر اساس این منزلت رفتار کنند.

از آنجا که کودکان در این سن سعی می کنند از پدر و مادر خود مستقل باشند، برای کسب آرا و دانش و آگاهی به افراد معتمدی که بیرون از چارچوب خانواده قرار دارند مراجعه می کنند. اگر معلم علوم مورد علاقه کودک، اشتباه کند و بگوید که گلبول های قرمز بزرگ تر از گلبول های سفید هستند، پدر و مادر هر چقدر هم تلاش کنند نمی توانند عقیده کودک خود را تغییر دهند. درست و غلطی که مادر و پدر به کودک یاد می دهند، فراموش نشده است، اما در اعماق ذهن کودک فرو رفته است، به طوری که حالا او احساس می کند که تمام آنها مخلوقات خود او هستند. کودکان زمانی که می بینند که پدر و مادرشان پیوسته به آنها یاد آوری می کنند که چه کاری را باید انجام دهند، عصبی می شوند، زیرا آنها تصور می کنند که این نکات را پیشاپیش می دانستند و می خواهند که پدر و مادر، آنها را افرادی مسئول بدانند.

 

بد رفتاری کودکان

کودکان در این سن کلماتی را که پدر و مادرشان استفاده می کنند، تا حدی کنار می گذارند و با زبان خشن و تا حدی بی ادبانه صحبت می کنند. آنها دوست دارند لباس و مدل مویشان مثل بقیه بچه ها باشد. آنها ممکن است با استدلالی، شبیه به افرادی که با لباس مهمانی در انتخابات سیاسی شرکت می کنند، بند های کفش خود را عمدتاً باز بگذارند. آنها ممکن است آداب غذا خوردن را کنار بگذارند و با دست های کثیف، سر میز بنشینند، ظرف غذایشان را پر کنند و لقمه های بسیار بزرگ بردارند. شاید هم بدون آنکه حواسشان باشد به پایه های میز لگد بزنند، لباس خود را کف زمین بیندازند و در اتاق را محکم بکوبند. کودکان در این سن بی آنکه متوجه باشند، سه کار را همزمان انجام می دهند. اول ، برای الگو برداری رفتاری به بچه های همسن و سال خود نگاه می کنند. دوم، اعلام می کنند که حق دارند از پدر و مادر خود مستقل باشند. سوم، کاملاً متقاعد شده اند که از نظر اخلاقی هیچ کار غلطی را انجام نمی دهند.

این بد رفتاری ها و کار زشت پدر و مادر ها را ناراحت می کند. والدین تصور می کند کودک همه نکاتی را که با نهایت دقت یادش داده اند، به فراموشی سپرده است. در واقع، این تغییرات دلیل محکمی است براینکه کودک، دقیقاً می داند که رفتار درست چیست، وگرنه علیه آنها عصیان نمی کرد. کودک هنگامی که مطمئن شود استقلالش را بدست آورده است، استاندارد های رفتاری خانواده اش را تعقیب می کند. کودکان در این سن جهنمی نیستند. کودکی که با پدر و مادر آسان گیری روبه روست، شاید اصلاً نشانه ای از عصیان را نشان ندهد، ولی اگر به دقت نگاه کنید، در هر نشانه هایی تغییر رفتاری را در او خواهید دید.

 

شما چه باید بکنید؟

بدیهی است که بچه ها هر چند وقت یکبار را باید حمام بگیرند و در هنگام تعطیلات نیز به تمیز کردن خود بپردازند. شما شاید بتوانید برخی از نکات جزئی را نادیده بگیرید، ولی در مورد مسائلی که برایتان مهم است، باید جدی باشید. هنگامی که از آنها می خواهید قبل از صرف غذا دست هایشان را بشویند، بهتر است این کار را با خوشرویی و طوری که انگار برایتان مهم نیست، انجام دهید. کودکان در مقابل لحن سرزنش کننده و ریاست مآ بانه، جبهه گیری می کنند و عصبانی می شوند و خود به خود تمایل پیدا می کنند که زیر بار حرف پدر و مادر نروند.

مطالب عمومی

  • آخرین ویرایش .
برگرفته از: کتاب تغذیه، تربیت و مراقبت از کودک
صاحب اثر: بنیامین اسپاک
موقعیت مطلب: بخش یک
صفحات: صفحه 165
لینک منبع: https://www.koodaklearn.ir/publication/7

نظرات (0)

هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده. شما اولین نفر باشید.

نظر خود را اضافه کنید.

  1. میتوانید به عنوان مهمان نظرتان را در مورد این مطلب ثبت کنید و یا وارد سایت شوید . عضویت یا ورود به حساب کاربری.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید

 


کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به سایت کودک لرن می باشد.لذا کپی برداری از منابع غیر مجاز و پیگرد قانونی دارد.